Onderstaande bespreking is mijn bijdrage aan de zomerrubriek van Literair Nederland, gepubliceerd op 14 juli 2026. De volledige rubriek is hier te lezen.
Op de in het Nederlands vertaalde werken van Adolfo Bioy Casares is maar moeilijk de hand te leggen. Maar de boeken van deze Argentijnse grootmeester, vooral bekend vanwege Morels uitvinding en Ontsnapping van Duivelseiland, zijn stuk voor stuk parels. Kenmerkend voor zijn boeken is hun structuur: de lezer krijgt een grote hoeveelheid schijnbaar losstaande en nogal mysterieuze feiten en gebeurtenissen voorgeschoteld, die op de laatste pagina’s op tamelijk bizarre, maar geweldig originele wijze aan elkaar worden geknoopt.
In Slapen in de zon maken we kennis met klokkenmaker Lucio Bordenave. Zijn vrouw Diana heeft een zogezegd “moeilijk karakter”: “[z]e is altijd aan het piekeren en wantrouwt iedereen. Elk goed bericht maakt haar bedroefd want dat leidt tot de veronderstelling dat er een slecht komt ter compensatie.” Ook Bordenave’s klokken-business staat haar niet aan: die klokken zitten “‘[…] vol wieltjes en draaierijen […] Op een dag smijt ik de hele bende nog eens uit het raam, wat een zaligheid […].’” Als zij op een dag, min of meer buiten zijn wil om, wordt opgenomen in een kliniek, weet Bordenave niet waar hij het zoeken moet. Hij raakt volkomen in paniek en wordt door de behandelaars van zijn vrouw in het duister gehouden. Als Diana ten langen leste thuis wordt teruggebracht, is zij een stuk lieflijker dan voorheen. Dat stemt Bordenave uiterst argwanend: er is duidelijk iets niet in de haak. Blijkbaar was hij toch gesteld op het gezever van zijn vrouw. Het verhaal is een fascinerend mysterie en met een groot gevoel voor droge humor opgeschreven.
Geef een reactie